Sveta Stolica nasuprot "Vladarima svijeta"

Najveća opasnost »vladarima svijeta« za ispunjenje njihova cilja je kršćanska religija, poglavito Katolička crkva sa Svetom Stolicom koja se dosad čak pretjerano konstantno ispričavala za čitavu svoju povijest (inkvizicija, antisemitizam, križarski ratovi i sl.). Tko se njoj ikada ispričao? Progon kršćana počeo je još za vrijeme Isusa Krista i nastavio se do današnjeg dana, ali on je danas perfidniji i lukaviji. Doživljavao je transformaciju paralelno s evolucijom »novog svjetskog poretka«. Kršćanstvo više nije dominantna religija Zapada, prevladale su razne okultne sekte koje ne štuju Boga, nego neke druge bogove, Sotonu, upravo prema receptu svojih vladara. Krajnji cilj masonske elite je stvoriti jednu sinkretističnu religiju na čitavom planetu preko koje bi svjetska vlada utjecala na čovječanstvo. Najveća je prepreka za to ostvarenje upravo Sveta Stolica i zato se na sve moguće načine pokušava oblatiti, ocrniti i poniziti, a katolike udaljiti od crkve i usaditi im neke druge »vrijednosti«. Ta borba dobra i zla, morala i nemorala posebice je bila izražena tijekom prošlog stoljeća kada su svjetski gospodari raznim eksperimentima pokušavali od crkve otrgnuti poglavito mladež i ušuškati je u drogi, nemoralu, prljavštini i ekstremnoj glazbi. Evanđelist Matej (VII, 18) lijepo je rekao: »Ne može dobro stablo roditi zlim rodom, a zlo stablo dobrim rodom.« 

 

Na području glazbe učinjene su najveće devijacije. Gdje su nestali oni divni skladatelji opera, simfonija i drugih djela milih ljudskom uhu i smirujućih ljudskom mozgu? Izmišljen je rock na čelu s njihovim najvećim eksponentima, Elvisom u SAD-u i nešto poslije Beatlesima u Velikoj Britaniji, koji je poput prave pošasti privlačio mlade ljude u neki grozničavi amoralni trans. Sveta Stolica pokušala je odlutale mlade ljude vratiti u crkvu tako da Katoličku crkvu kao instituciju pokuša približiti čovjeku. Za vrijeme pape Ivana XXIII. na Drugom vatikanskom koncilu 1962. godine u crkvi su se dogodile određene promjene. Bogoslužja su se počela obavljati na narodnom jeziku, a svećenici su prilikom bogoslužja okrenuti prema župljanima, leđima okrenutim oltaru. Je li to preveliki ustupak? Svećenici i ostali kler približili su se i zbližili sa župljanima odbacujući dosadašnju hladnu distancu. Mladež se počela lagano vraćati u crkvu. No odgovor »vladara svijeta« uskoro je stigao kao New Left (Nova ljevica), razni anarhistički pokreti, seksualne revolucije, hippie pokreti i drugi nastrani hedonizmi. »Pobunjenici« su u svom blistavom svijetu LSD-a, protestirali protiv ratova u Vijetnamu, Kambodži i drugim nepravdama imperijalizma, ne vidjevši da ih je baš taj imperijalizam svjetskih vladara i stvorio. Dok u svojoj prljavštini i drogi »mijenjaju svijet«, svijet će promijeniti njegovi vladari, ali po svojoj mjeri, a njima, »djecom cvijeća« isprazne duše i mozga, vrlo će vješto manipulirati. 

 

Kako bi se što više smanjio utjecaj Katoličke crkve među zapadnim svijetom, »vladari svijeta« smišljaju i podmeću razne afere. Tako je nastala poznata afera »talijanska kriza« u ljeto 1981. godine kada je Papinska banka optužena za prijevaru i pronevjeru. O tom fenomenu masonske zavjere u Švicarskoj (u kojoj su 52 masonske lože) u suradnji s KGBovim agentima iscrpno je pisao britanski novinar Stephen Knight. Takve optužbe ne idu samo na račun Svetog Oca, nego su svakodnevno usmjerene na sav svećenički kler. Traži se mrlja u njihovu ponašanju, a ako nešto i postoji kod pojedinog svećenika to je udarna vijest u svim medijima. Zasigurno da Katolička crkva ima problema s manjkom duhovnih zvanja pa joj gospodari planeta i podmeću svoje regrute koji će u određenom trenutku pokušati stvoriti neku sablazan u Katoličkoj crkvi. Takvi regruti, uz potporu javnih medija, od Katoličke crkve traže ukidanje celibata, dozvolu ženama da se zarede u svećenike, čak i u biskupe i dr. po uzoru na neke druge crkve. To tada više ne bi bila ista crkva, što je »vladarima svijeta« potpuno jasno, ne bi bila Petrova stijena koju nitko ne može slomiti. 

 

Podsjetimo se što je potrošački i antikršćanski svijet učinio od svetkovine dva najveća kršćanska blagdana, Božića i Uskrsa. Gotovo da je čitav prosinac u znaku blještavila, neona, kićenosti i kiča u svim gradovima svijeta. Ljudi se pretvaraju u pomahnitalu gomilu koja juri po svakojakim rasprodajama i kupuje kako bi što više darivala sebi i svojim bližnjima. Tko se više uopće sjeća malog Isusa i Božića posvećenog njemu? Djeca će ga sada pamtiti po hrpi skupih darova koje dobivaju, a stariji po gozbi i obilatoj trpezi. Nekada je prosinac počinjao svetom Barbarom. Djeca bi pokazivala svetoj Barbari da se znaju moliti, a za dar bi dobivali jabuke i orahe. Za tri dana dolazio bi sveti Nikola s »Krampusom« kojemu bi djeca obećala da će biti dobri što bi provjeravala sveta Lucija za tjedan dana. Vrhunac božićne svetkovine dolazio je na Badnjak dolaskom Isusa, malog Boga (Kristkindla). 

 

Što danas imamo i što su nam namijenili »vladari svijeta«? Kako bi se u potpunosti eliminirao kršćanski božićni duh izmislili su humorističnog laponskog čovjeka sa sijedom bradom i crvenim odijelom koji prolazi kroz dimnjak svake kuće i djeci dijeli darove. Pokušaj kršćana da od tog smiješnog Djeda Mraza barem stvore Djeda Božićnjaka baš i nije uspio. Svetkovina Uskrsa također je postala najobičnija komercijalizacija. Što je s uskrsnim zecom? Kršćanski uskrsni zec previše vrijeđa drugoreligijsku, dekadentnu, sektašku i sotonističku većinu pa se sve više iz tolerancije u zapadnom svijetu »uljudbe i civilizacije« upotrebljava naziv »proljetni zec«.

____________________________________________________

Papa Lav (Leon) XIII
Papa Lav (Leon) XIII

Sveta Stolica u borbi s masonstvom 

 

Interesantno je da je nakon što je 1717. godine masonstvo izašlo u javnost, među običnim svjetovnim pukom nestalo gnostičko-manihejskih krivovjerja, a čarobnjaštvo, magija i ostala sotonistička hereza znatno se smanjila. Razloge treba tražiti u tome što »vladarima svijeta« više nije bilo potrebno da na taj način inficiraju prostodušni puk kako bi oslabili utjecaj Katoličke crkve. Osjećali su se dovoljno snažnima da se sami obračunaju s Crkvom, a pukom se svejedno i na lakši način može manipulirati. Može mu se dati »malo kruha i puno igara«, zadojiti ga materijalizmom kao jedinom svrhom življenja uz bezbroj hedonističkih poroka, nemorala, izopačenosti, droge, prostitucije i svakojake prljavštine. Puk koji će napustiti temeljne vrijednosti kršćanske religije, poput podanih kiborga slijepo izvršavati svaku zapovijed »vladara svijeta«, bit će samo igračka u svim bitnim svjetskim političkim i ekonomskim promjenama i događajima, ratovima, sukobima, revolucijama, energetskim krizama, znanosti, globalizaciji (diktature svjetske vlade), itd. 

 

Vrlo brzo je na veliku opasnost masonstva ukazao papa Klement XII. koji ih jasno svrstava u najveće neprijatelje svakog pozitivnog kršćanstva, a napose Katoličke crkve. On ih također smatra odgovornim za pojavu reformacije u Europi, odnosno za odvajanje Anglikanske i Luteranske protestantske crkve od Katoličke crkve. Papa Klement XII. ih je ekskomunicirao i proglasio neprijateljima kroz stoljeća izdajući 1738. godine bulu In Eminenti Apostolatus Specula. Papa Benedikt XIV. 1776. godine svojom bulom Inscrutabili također osuđuje slobodne zidare. 

 

Masonstvo još žešće uzvraća udarac Katoličkoj crkvi osnovavši u Ingolstadtu iluminate, Luciferove sljedbenike. Iz iluminata nastaje sveopći europski pokret prosvjetiteljstvo koje donosi i stvara Francusku revoluciju i Parišku komunu. 

 

Papa Pio IX. u vremenu masonske ekspanzije pokušava upozoriti svijet na masonsku neimarsku religiju kojom slobodni zidari vješto manipuliraju i osvajaju planet. On 1846. godine protiv masonstva izdaje bulu Qui pluribus, 1864. godine encikliku Quanta Cura protiv pogrešaka vremena, 1865. godine bulu Multiplices inter, 1865. godine bulu Apostolica sedis, 1873. godine bulu Et si multa, sve protiv masonstva. 

 

Svakako je najveće upozorenje svekolikom ljudskom rodu od opasnosti kraljevstva Sotone i osudu masonske sekte izrekao papa Lav (Leon) XIII. svojom enciklikom Humanum Genus (Ljudski rod) 20. travnja 1884. godine. Papa Leon XIII. u njoj jasno daje do znanja kako sljedbenici zla, slobodni zidari, kuju urote i žele uporno i otvoreno nauditi Crkvi. Upozorava kako se masonska sekta s prezirom i klevetama okomila na papu Leona XII. koji je apostolskom konstitucijom Quo Graviora zauvijek potvrdio ranije donesene pontifekse upućene masonstvu od svojih prethodnika. Papa Leon XIII. iznosi narav masona koji se, poput nekoć manihejaca, skrivaju po skrovitim mjestima i donose svoje sotonske planove, dok u javnosti proglašavaju svoje milosrđe prema siromašnima i običnom puku. Papa također govori o masonima koji su izdali tajne ili nisu poslušali zapovjedi, bili su ubijeni, a ubojstvo je vješto izbjeglo policijskoj kazni. Papa govori kako je plan masonstva papi oduzeti svu duhovnu moć, a instituciju rimskog pontifikata izbrisati s lica zemlje. Pod pojmom izjednačenja svih religija, pa i onih najdevijantnijih, želi se uništiti Katolička crkva. Masonstvo se uvuklo u srca pojedinih vladara, kaže papa, tako da su ta društva i države odbacili kršćanske tradicije, brakove sklapaju i razvrgavaju kao građanske ugovore, u obrazovanje djece u takvim društvima ne smiju se uplitati nikakve religije, a djeca kada odrastu sama odabiru religiju koja im se najviše sviđa. Sloboda umjetnosti, pornografija i strast zamijenili su mjesto s kršćanskim naukom. »U nastojanju i zastrašujućem pokušaju da se ožive poganski običaji i institucije i želji da se uništi vjera i Crkva, čovjek će prepoznati neukroćenu mržnju i osvetnički bijes koji je protiv Isusa Krista planuo u Sotoninom srcu«, rekao je papa Leon XIII. 

 

Masonstvo, u suradnji sa židovskim cionistima, krupnim koracima je krenulo dalje, ne osvrćući se na encikliku pape Leona XIII., osvajajući planet i ostavljajući sve manje prostora Božjem poslanju Crkve. Vjerujući i zaklinjući se svojem bogu Jahbulonu, njemačkom Židovu Karlu Marxu pomogli su napisati čuveni Manifest. Sa židovskim prvacima Listopadske revolucije 1917. godine u Rusiji vršili su eksperiment komunizma koji je trebao odgovoriti na dva pitanja: može li se vjera u srcima čovjeka iskorijeniti silom i kako funkcionira društvo bez srednjeg sloja društva, podijeljeno na partijsku elitu i radničku klasu? Oba su iskustva u službi završnog ustrojstva »novog svjetskog poretka«. 

 

Papa Benedikt XV. u svom kanonu 2335 Codex iuris canonici iz 1917. godine katolicima zabranjuje članstvo u masonskim ložama pod prijetnjom ekskomunikacije, ali »vladari svijeta« su već bili toliko superiorni u odnosu na Katoličku crkvu da su nastavili sa svojom ekspanzijom te su i dalje diktirali povijest čovječanstva. Inscenirali su poznatim metodama Prvi svjetski rat iz kojega su kao pobjednici prekrojili granice Europe i Starog istoka, dajući Velikoj Britaniji mandat nad Palestinom, a novoosnovana Liga naroda samo je trebala servirati odluke sada već snažne svjetske vlade.

____________________________________________________

sv. Josemaria Escriva de Balaguer
sv. Josemaria Escriva de Balaguer

Opus Dei (Djelo Božje) 

 

Godine 1927. sveti Josemaria Escriva de Balaguer (tada samo svećenik) u glavnom gradu Španjolske, Madridu, osniva Opus Dei (Djelo Božje). Crkvi je otkrio novi originalni put u promicanju svetosti u svim slojevima društva i u svakom staležu. Ova organizacija običnim ljudima pomaže živjeti kršćanski poziv i radi gotovo isključivo na posvećivanju laika i običnih vjernika. Promiče svijest o univerzalnom pozivu na svetost, odnosno daje temeljnu postavku da je svaka osoba pozvana od Boga da bude sveta. Taj cilj se ostvaruje svakodnevnim obvezama u kojima članovi Opus Dei služe svojoj obitelji, prijateljima i društvu, uz duhovnu obnovu i kršćansku krepost. Redovito pristupaju svetim sakramentima i raznim tečajevima iz teologije i filozofije. Opus Dei je jasno organizirana ustanova kojoj je glavna oznaka vjernost papi i crkvenom učiteljstvu i koja uz svesrdnu Božju milost i blagoslov Crkve ostvaruje sve veće uspjehe. Danas ima preko osamdeset i pet tisuća članova od kojih je oko tisuću i devetsto svećenika. Ova katolička ustanova kao feniks je iz gorušičinog zrna izrasla u snažni pokret koji se snažno suprotstavlja masonsko-židovskoelitističkom neoliberalizmu i globalnom hedonizmu i postaje snažna kočnica »vladarima svijeta« u konačnom razrješenju svjetskog poretka. 

 

Upravo je to razlog što se našla na udaru »maštovite« masonske knjige Da Vincijev kod u kojoj se predstavlja kao desničarska »kršćanska sekta«, neprijatelj modernog sekularnog svijeta, oporba Drugom vatikanskom koncilu. Moguća pokora njenih članova tumači se iskrivljeno i pretjerano. Na ove neistine stvarno ne treba trošiti objašnjenja, ali ako se Opus Dei smatra organizacijom bliskom »zloglasnom diktatoru« generalu Franciscu Francu, ipak nešto treba reći. Opus Dei i njezin osnivač sveti Balaguer, bili su uvijek bliski samo kršćanskom puku i Katoličkoj crkvi, a ako je kršćanski puk bio više na strani vojske generala Franca, onda se to može i tako protumačiti. Treba reći istinu da su »građanski rat« Španjolskoj nametnuli britanski i francuski masoni koji su, poput Listopadske revolucije u Rusiji, monarhiju htjeli srušiti i na zapadu Europe (što su i učinili) i na vlast, kao novi eksperiment, dovesti komunističku diktaturu. Komunistička strahovlada, tzv. »španjolska republika«, trajala je pet godina tijekom kojih je provodila neviđeni teror nad Katoličkom crkvom i svim protivnicima revolucije. Nakon brutalnog ubojstva konzervativnog političara Calva Sotela 1936. godine, general Franco je preobučen u Arapa došao u španjolski dio Maroka gdje su ga podržale sve vojne jedinice. Uz pomoć Hitlerove Njemačke, Francove trupe su transportnim avionima stigle u Španjolsku i započeo je građanski rat. Na jednoj je strani bila legalna španjolska vojska s generalom Francom na čelu, dok je na drugoj, osim španjolskih komunista i ostalih podanika, bila strana vojska sastavljena od raznih pustolova, bezvjernika, revolucionara, komunista, anarhista, odnosno, ukratko, masonskih plaćenika. Odjednom su se stvorile dvije Španjolske, okrutne i brutalne. No brutalnost je pripisana samo pobjedniku, a svima nam je jasno zašto. 

 

Drugi svjetski rat nastao je kao odgovor na neriješene političke i ekonomske odnose prouzrokovane nepravednom raspodjelom moći između »vladara svijeta« i »onih drugih« i stvaranjem neprirodnih državnih granica nakon završetka Prvog svjetskog rata. Kao da su ga svi željeli jer je svatko imao svoj cilj, a ciljevi su važniji od milijunskih ljudskih žrtava i zastrašujućeg materijalnog razaranja. Početkom 1940. godine papa Pio XII. želio je svim silama pomiriti sukobljene strane. Sveta Stolica je željela naći pravedno rješenje za Poljsku i Čehoslovačku i riješiti spor između sukobljenih strana, a u tim mirovnim pregovorima nalazila je podršku u Mussoliniju i Rooseveltu. Papa Pio XII. odlično je predvidio posljedice izbijanja rata: širenje komunizma na zapad Europe i sveobuhvatni utjecaj masonstva u Europi i čitavom svijetu. Drugi svjetski rat, rat neviđenih razmjera, ipak se dogodio i obistinile su se slutnje Svetog Oca. Povučen je željezni zastor između dvaju svjetova, stvorena je država Izrael, a masonsko-židovsko-elitistički utjecaj na čitavom planetu postao je odlučujući. »Vladari svijeta«, na čelu s engleskom kraljevskom obitelji, obitelji Rockefellera i Rothschilda, stvorili su svoje filijale, Ujedinjene narode, Okrugli stol, RIIA, CFR, Bilderberg, Trilateralnu komisiju, Rimski klub, Skull and Bones i još mnogo svojih organizacija kako bi lakše kontrolirali i upravljali čitavim planetom. 

____________________________________________________

Tekst prepisan iz knjige Vladari Svijeta, Mladen Lojkić

Kommentar schreiben

Kommentare: 1
  • #1

    Smail-aga Čengić 1. dio (Mittwoch, 12 Juli 2017 11:37)

    Смаил-ага Ченгић је рођен 1788. године у селу
    Јелашица код Kалиновика. Мајка му је била
    Ђурђијанка, робиња. Школовао се у Истамбулу.
    Био је средњег раста, дугуљасте главе, широка и
    богињава лица, зелених очију, смеђе косе, имао је браду и бркове. Био је ођевен сав у црвено
    одијело: доламу, џамадан са рукавима,
    чакшире, велики фес са дугом кићанком, опасан
    великим свиленим појасом. Носио је сабљу и
    двије кубуре, а још двије кубуре је носио
    објешене о коњу. Имао је озбиљан поглед и снажан глас.
    Ченгићи потичу из Мале Азије. Ова породица
    владала је градом Чангри сјеверно од Ангоре,
    по којем су се по доласку у Херцеговину
    прозвали Чангрлићи, касније Ченгићи. Средином
    XВИ вијека досељавају у Херцеговину. Смаил-ага, муселим гатачки, пивски и дробњачки
    имао је 600 харачлија и био је богат. Истакао се
    у борбама против Kарађорђевих устаника. Био
    је уз Али-пашу Ризванбеговића 1832. године
    против Хусеина капетана Градашћевића који се
    побунио против султана. Тада су у његовој војсци били и Дробњаци међу којима је био и
    Новица Церовић. Због заслуга у гушењу
    побуне добио је од султана титулу паше.
    Зијаметско право на Дробњак некада су имали
    Ризванбеговићи. Од њих су ово право купили
    Селмановићи из Таслиџе. Ибрахим-паша Селмановић продао је своја зијаметска права
    у Дробњаку Смаил-аги 1829. године за 80
    "ћеса". Kупопродаја је извршена под
    Дурмитором, под Седлом код "Попова моста".
    Селмановићи су хтјели продати Дробњак
    Ризванбеговићима од којих су га и купили, али се Дробњацима то није свиђело. Смаил-ага је био у
    Тушини код Новице Церовића и ту му је Ђоко
    Маловић предложио да он купи Дробњак. Смаил-
    ага није имао довољно новца па му је Ђоко
    Маловић посудио дио, а дио је прикупио у
    народу. Претходно је Смаил-ага откупио породицу Ђока Маловића од Турака и вратио ју
    је кући. Земља на Језерима од Пашине воде до
    Телаца припадала је до 1863. године породици
    Ченгића. Послије тога то земљиште је постало
    племенска комуница.
    Смаил-ага је ријетко долазио у Дробњак јер му је све послове завршавао Ђоко Маловић и
    доносио му данак у Липник. Kнежеви су
    сакупљали харач од 300 пореских димова и
    прирез од 300 ока масла годишње. Харач се
    није узимао од сиромашних кућа. Ово се
    сакупљало у јесен. Смаил-ага је био највећи јунак турског царства.
    Није био суров према раји, осим према
    бунтовницима. Био је поштен и није чинио зулум
    по Дробњаку. О Божићу је пекао пециво и
    куповао вино па позивао хришћане и частио их.
    Али, заробљене ускоке и хајдуке је мучио пред својом кулом. Они су пред њим умирали
    јуначки и у пркосу, неки и без јаука.
    Смаил-ага се женио три пута. Прва жена му је
    била од Хасанбеговића из Автовца. Једна од
    жена је била удовица чију је кћер из првог брака
    за жену узео Смаил-агин син Рустем-бег. Рустем-бег је био велики силеџија и блудник. У
    мираз је добио 300 читлука близу Сарајева.
    Рустем-бег је у својој кули у Липнику имао
    тамницу за мучење Срба. Пред кулом је имао
    вјешала са кукама и алкама на које је вјешао и
    качио људе.